شما اینجا هستید:خانه » مطالب ویژه » پرونده ای برای ارکستر‌های شماره ی ۱ و ۲ رادیو گیلان

پرونده ای برای ارکستر‌های شماره ی ۱ و ۲ رادیو گیلان

» امین حق ره-

ارکستر رادیو گیلان

گیلان قبل از آن که رادیو داشته باشد، دستگاه بی‌سیمی داشت یک و نیم‌واتی متعلق به ارتش، واقع در «پل عراق» فعلی و سربازخانه‌ی قدیم رشت. رادیو بی‌سیم رشت، اساساً بُردی نداشت که درست شنیده شود. نهایتش خودِ رشت و حوالی‌اش را پوشش می‌داد تا جایی حدود «آج بیشه»‌. صداهای توی رادیو بی‌سیم هم، نه شفاف که نامفهوم و تو دماغی شنیده می‌شد، حالا بماند اصواتی موسیقایی که گروه ارکستر کوچک متشکل از نوازندگان و خوانندگان نامی آن روزهای گیلان گاه به گاه به صورت زنده و بی‌واسطه از آن می‌پراکندند؛ درس موسیقی خوانده‌هایی مثل ‌«کاسعلی اکبرپور». «غلام‌رضا امانی». «عباسعلی درگاهی». «اجدادی».« نادر دلجو» و «ناصر مسعودی» و «سلطانی» که آوازش را می‌خواندند…

سال ۱۳۳۷ شمسی اما امر رسید که گیلان هم باید رسماً رادیو داشته باشد. پس بعد از اولین رئیس‌اش که شد «کشفی»، «فخر» آمد و همتی کرد و اتاقی را گرفت در طبقه‌ی فوقانی عمارت پست و تلگراف رشت واقع در میدان شهرداری. یک سالن کوچک که بعدتر تجهیزاتی هم به آن اضافه شد. یک عدد میکروفون به همراه متعلقاتی ساده برای ضبط و پخش صدا که اسم همه‌اش را با هم گذاشتند رادیو.

رادیو رشت در آغاز کلاً ۵-۶ کارمند داشت. آدم‌های کوشا و همه‌کار بلدی که هم کار فنی می‌کردند تا صداها را بهتر به گوش‌ شنونده‌های تشنه‌ی صوت برسانند و هم کار اداری. کشفی هم بعد از استقرار و تجهیز رادیو رشت، قراری گذاشت با «رکن الدین نژند»، موسیقی‌دان و نوازنده‌ی کار کشته اما جوان گیلانی. و از او که ۲۷ ساله بود خواست اوضاع موسیقی را در رادیو رشت سامان بدهد. نژند هم پذیرفت و اهالی موسیقی را خواست که بیایند و باشند تو ی رادیو. بعد آن ها را دو دسته کرد. رهبری دسته‌ی اول را سپرد به «منوچهر جنتی» (نوازنده‌ی ویولون و سنتور و آکاردئون) با خوانندگی «نادرگلچین»، که شد ارکستر شماره‌ی یک رادیو و دیگر‌ی را هم به «غلام‌رضا امانی»( نوازنده‌ی فلوت و بعدتر ویولون) با خوانندگی «ناصر مسعودی» که نامش شد ارکستر شماره‌ی دو. خودش هم ایستاد بالای سرشان به نام سرپرست موسیقی رادیو رشت.

کار موسیقی رادیو گیلان و ارکسترهای ۱ و ۲ از همان اول خوب گرفت و کارهایی که ساخته شد خوب شنیده شد. اما چند ماهی نگذشته «نادر گلچین» از گیلان کند و رفت به پایتخت. جنتی تنها ماند و ارکستر شماره‌ی ۱ به محاق رفت و کم‌کَمَک از هم پاشید. ارکستر شماره‌ی ۲ اما با جان‌سختی و همدلیِ بعضی‌ها هم‌چنان ماند، تا چند سال، که «غلام‌رضا امانی» تصنیف‌های دُرست می‌ساخت و ناصر مسعودی هم درست می‌خواند.

این‌ها که آمد اما مقدمه‌ای بود بر پرونده‌ای که به زودی برای موسیقی گیلان زمین در خروس جنگی خواهیم گشود. پرونده‌ای شامل گفتگو و شناختنامه درباره‌ی ارکستر رادیو رشت و آن دو نفری که اول بار این ارکسترها را از قلب گیلان رهبری کردند و برای ما و آینده‌گا‌نمان خاطره‌ها‌ی ماندنیِ شنیدنی ساختند؛ «منوچهر جنتی»، «غلام‌رضا امانی»…

.
پانوشت:
این مجموعه پیش از این در ماهنامه ی دادگر منتشر شده است.




ارسال یک دیدگاه

© 2013 Powered By Khoroos Jangi KhoroosJangi- میزبانی وِب توسط گــُزگـا

بازگشت به بالا